تنفسى مىشود ، گير افتادن در يك محيط بسته هم باعث كاهش تدريجى اكسيژن محيط و خفگى مىشود . عوامل خفگى عبارتند از : هواى كثيف ، افتادن در آب و غرق شدن ، كم شدن اكسيژن ، برق‌زدگى ، تنفس گازهاى سمى ، گرفتگى گاز زغال داخل كرسى ، بسته شدن راه‌هاى تنفسى و فلج شدن ماهيچه‌هاى تنفس . ( خفگى ) در اثر هواى كثيف : در حمام‌هاى گرم و يا در چاه‌ها كه مغنى و چاه‌كن‌ها معمولا با كمبود هوا مواجه مىشوند و يا در اثر افزايش شدت گرماى هوا كه بدن ديگر نتواند مقاومت كند ، منجر به خفگى خواهد شد . خفگى در اثر افتادن در آب و غرق شدن : گرچه ممكن است ماهيچه‌هاى تنفس باز باشند ، اما چون هوا به بدن راه ندارد ايجاد خفگى مىكند . خفگى بر اثر گازهاى سمى : نظير دىاكسيد كربن ، اسيد سولفوريك و آمونياك ، همچنين گاز چراغ نيز ايجاد خفگى مىكند . خفگى بر اثر بسته شدن راه‌هاى تنفس : مانند بيمارى ديفترى و پيدايش غشاى كاذب در گلو كه غالبا باعث خفگى كودكان مىشود ، يا فشردن گلو و يا بدار آويختن نيز از همين نوع به شمار مىرود . خفگى در اثر فلج شدن ماهيچه‌هاى تنفس : گاهى ممكن است زهرآبه‌هاى بعضى از ميكروب‌ها مانند ميكروب ( كزاز ) ، ماهيچه‌هاى تنفس را از كار انداخته و خفگى ايجاد كنند و برق‌زدگى نيز از همين نوع به شمار مىرود . علايم خفگى : علايم خفگى در عرض چند دقيقه ظاهر مىشوند كه با توجه به علت ايجادكننده ، مىتوانند تا چندين ساعت نيز ظاهر شوند . بيشتر موارد خفگى علايم مشابهى ايجاد مىكنند كه عبارتند از : بىقرارى ، گيجى و از دست دادن هوشيارى . در اكثر موارد ، پوست ، خصوصا در ناحيه‌ى لب‌ها كبود مىشود و در صورت مسموميت با منواكسيد كربن به رنگ قرمز آلبالويى روشن درمىآيد . اقدامات مؤثر : فقط در حالتى به مصدوم كمك كنيد كه خطرى از نظر دود و آتش و غيره برايتان وجود نداشته باشد . راه‌هاى تنفسى را بررسى و در صورت انسداد ، آن‌ها را باز كرده و اقدامات احيايى را شروع كنيد تا كمك برسد . بيمارى ارتفاع بيمارى ناشى از كمبود اكسيژن در خون و بافت‌ها در اثر صعود به ارتفاعات را بيمارى ارتفاع گويند كه صعود سريع به ارتفاعات عامل ايجاد اين نوع بيمارى مىشود . در ارتفاعات ميزان اكسيژن هوا كاهش مىيابد و سطوح پايين اكسيژن در خون و بافت‌ها منجر به علايمى مانند : خستگى ، بىقرارى ، سردرد و تهوع مىشود ، اين وضعيت تحت عنوان بيمارى ارتفاع شناخته شده و اين بيمارى معمولا در كوهنوردان ديده مىشود ، امّا افرادى كه از مناطقى در سطح آب دريا به مناطق مرتفع پرواز مىكنند نيز در هنگام رسيدن ، دچار درجاتى از بيمارى ارتفاع مىشوند . شدت بيمارى ، به ميزان ارتفاع و سرعت سعود بستگى دارد اما اين بيمارى غالبا در ارتفاع كمتر از 2400 متر ( 8000 فوت ) رخ نمىدهد . علايم بيمارى : علايم تا 6 ساعت پس از رسيدن به ارتفاعات ظاهر مىشود كه عبارتند از : سردرد ، خستگى ، ضعف ، بىقرارى و تهوع . علايم خفيف بوده و در عرض يك تا دو روز از بين مىروند مگر اينكه به صعود ادامه بدهيد ، در اين صورت علايم شديدى مثل تنگى نفس و استفراغ طى 36 ساعت بعد در برخى افراد تظاهر مىيابد و در مواردى نادر تجمع مايع در ريه و خلط كف‌دار به وجود مىآيد ، مغز ممكن است متورم شده و اول منجر به اختلال در راه رفتن و حركات بىهدف شود . در صورت عدم درمان علايم بيشترى